Powrót do przeszłości II
Kolejna publikacja dotycząca historii miasta. Dziś prezentujemy okres XVI – XX wieku.
W XVI rozpoczął się okres silnego rozwoju gospodarczego miasta. W dużym stopniu spowodowany przeniesieniem się na tutejsze ziemie wrocławskich biskupów. Uczynili oni z Nysy główną rezydencję. Biorąc pod uwagę ten fakt miasto otrzymało kolejne liczne przywileje. W ówczesnych czasach Nysa nazywana była „Śląskim Rzymem” i wzbudzała zainteresowane cudzoziemców. W 1624 roku miasto otrzymało kolegium jezuickie Carolinum (obecnie Liceum Ogólnokształcące im. Jana III Sobieskiego). Ciekawostką jest, że rodzime Kolegium ukończył król Polski Michał Korybut Wiśniowiecki.
Od początku istnienia Nysy, miasto miało charakter obronny. Dzisiaj ślad po tych działaniach stanowią nowożytne fortyfikacje. Na przestrzeni lat były one przebudowywane. Pierwsze powstały w 1594 roku. Od 1941 roku panowanie nad miastem przejęły Prusy, całkowicie zmieniając charakter miasta poprzez rozbudowę umocnień. Nysa stała się wówczas twierdzą i dobrze spełniała swoje przeznaczenie chroniąc lokalnych mieszkańców oraz rodziny oficerów przed wrogiem. Od 1807 roku miasto oblegane było przez wojska Napoleona i ostatecznie zajęte z powodu kapitulacji mieszkańców. Do 1808 roku miasto pozostało pod okupacją francuską.
W XIX wieku wybudowano pierwsze połączenia kolejowe, gazownię, wodociągi, kanalizację, elektryczność, teatr miejski. W 1903 roku Nysa straciła status twierdzy, który hamował rozwój miasta i powstawanie nowych budowli w mieście. W 1910 i 1921 roku do miasta przyłączono otaczające wioski, które znacząco poszerzyły teren miasta: Podzamcze, Zawodzie, Średnią i Dolną Wieś, Górną Wieś. Na początku XX wieku Nysa należała do niemieckiej Prowincji Górny Śląsk.
Kolejny artykuł z serii „Podróż do przeszłości” zostanie poświęcony Nysie w okresie II wojny światowej.